Bir dönem İstanbul’da kolayca bulunup uygun fiyatla tüketilen istiridye, günümüzde lüks restoranların menülerinde yer alıyor. Haliç ve Boğaziçi kıyılarında bol miktarda bulunan bu deniz ürünü, geçmişte kentin tüketim ve ticaret yaşamında önemli bir yer tutuyordu.
Haliç, midye ve istiridye yataklarıyla öne çıkarken Boğaz kıyılarında da istiridye avcılığı yapılıyordu. Tarihi kayıtlara göre 1871’de İstanbul’da bu avcılık için dokuz ayrı özel saha oluşturuldu.
Haliç’te artan kirlilik, istiridye ve midyelerin doğal yaşam alanlarını etkiledi. Bunun üzerine 1908’de Haliç’te midye ve istiridye avcılığı yasaklandı.
İstiridyenin ucuz bir besin kaynağından lüks ürüne dönüşmesi İstanbul’la sınırlı kalmadı. İngiltere ve ABD’de 18. ve 19. yüzyıllarda işçi sınıfı ve dar gelirliler istiridyeyi ucuz protein kaynaklarından biri olarak tüketiyor; bazı işletmelerde müşterilere ücretsiz atıştırmalık olarak sunuluyordu.
Aşırı avlanma ve deniz kirliliği doğal istiridye yataklarını azalttı, ürünün arzı düştü. Günümüzde özel üretim ve yetiştiricilik yapılan bölgelerden temin edilen istiridye, Michelin yıldızlı restoranlarda da sunuluyor; İrlanda’nın Mayo ve Galway bölgeleri önemli üretim merkezleri arasında bulunuyor.
